Verslag kampeerweekend 2015

Op 12 juni 2015 vertrokken 12 –uitgelaten- kinderen met 4 –voor zover mogelijk nog meer uitgelaten- DUC’ers richting Vierhouten voor het jaarlijkse kampeerweekend, in de volksmond aangeduid als ‘Kamp’.

Het kamp werd voor de derde maal op rij georganiseerd door DUC en in alle bescheidenheid durf ik te stellen dat dit hét Uitje van het jaar is.

Na tweemaal ’t Wilgje te hebben bezocht, werd ons door de oudere garde van de deelnemers vriendelijk doch dringend verzocht te zoeken naar een andere locatie. De oudere oudgedienden zullen niet vreemd hebben opgekeken toen de naam Paasheuvel als leuke én betaalbare optie boven kwam drijven.

Vrijdag

Daar zaten we dan. Elisa was uit medelijden bij mij in de auto gestapt, anders zat ik zo zielig alleen. Na de rit zal ze hebben geconcludeerd dat naastenliefde alleen is weggelegd als je ook oordopjes mee hebt, want onze muzieksmaken verschillen enigszins ;-).

Gelukkig voor Elisa was de dagelijkse file tussen Amersfoort en Zwolle minder groot dan normaal en waren we binnen anderhalf uur op bestemming aangekomen. Gezien het enthousiasme waarmee het vennetje werd bestormd, leek het erop dat niet alleen ik mijn airco bij moet vullen.

Nadat de meesten een verfrissende duik hadden genomen en de slaapzalen hadden gemonsterd alsmede de ouders uit hadden gezwaaid die zo aardig waren geweest om het grut in de bossen te deponeren, kon het feest beginnen.

Om een verhaal van 25 pagina’s te vermijden (jullie willen het vast lezen, maar ik niet schrijven), zal ik de zaken wat puntsgewijzer beschrijven. Eten, voetballen, voetballen, voetballen, voetballen (de dames dan, de heren hebben zich, uitgezonderd Job, wat meer beperkt tot de zandbak en het water), een heel kort rondje verkenning lopen om daarna weer te voetballen, voetballen en nog meer te voetballen. Hierbij blijft opvallen dat hoe kleiner het grut, hoe balvaardiger het is.

Toen het uiteindelijk dusdanig donker was geworden dat de bal niet meer te onderscheiden was van de benen, werd iedereen bijeengeroepen voor de spooktocht. Van zo een spooktocht leer je in ieder geval één ding: als de kinderen heel hard zeggen dat het niet eng is, weet je dat de spanning voldoende is opgebouwd.

De groep werd in tweeën gesplitst en de bedoeling van het spel werd uitgelegd. In het bos (inmiddels een heel donker bos), dat onder de locals bekend staat als suicide forest (zelfmoordbos klinkt minder poëtisch) moesten twee zilveren schaaltjes geroofd worden om de onrustige geest rust te gunnen. Helaas moest eerst een rondje Paasheuvel worden afgelegd waar de poortwachters probeerden de zaklampen af te pakken. Na een vaderlijke waarschuwing van mijn kant (probeer ze niet terug te pakken) werd de eerste groep afgezet.

Om zaken plat te slaan: de jeugd van tegenwoordig is niet gewend om te zoeken en ook niet om middels lintjes een weg te vinden. Dit resulteerde in een gigantische uitloop van het spel, waar DUC zenuwachtig van werd aangezien we om 23.00 de kamprust moesten respecteren……… volgend jaar beter. ;-)

Inmiddels was ook de tweede groep weggestuurd waarbij ik als poortwachter mocht optreden. Na een beetje seinen, verstopte ik me en toen de groep langs kwam, sprong ik er, in het zwart met zilveren masker, op af en graaide ik een zaklamp uit de handen van Kaatje, waarbij ik direct het halve kapsel meenam. Hierop bedachten Bram en Maarten dat ze hun muze dienden te beschermen en besprongen mij. Een gemiddelde moshpit levert minder schade op. Na drie dreunen van Bram, vol in mijn gezicht, besloot ik een hoek terug te geven. Dit was even voldoende om het gevolg af te schudden en mijn wonden likkend verstopte ik mij in de bosjes voor aanval nr. 2.

Zaklamploos is de tweede groep in het bos aangekomen, althans, nadat ze door een stel straalbezopen Hagenezen de verkeerde kant op waren gestuurd. Dat was voor Bram en vervolgens voor Maarten het moment om de handdoek in de ring te gooien. Terwijl Inger vrolijk aan de hand van de andere dames het bos in huppelde, begeleidde ik de twee heren naar het kampvuur dat inmiddels door Livia een beetje op temperatuur was gebracht.

In het bos waren Suzan (L) en Roel (R) aan het wachten op een groepje.
Kamp2015 1Kamp2015 2

 
Hoe erg de eerste groep geschrokken was, daarvoor was ik te druk, maar het vergde de heks en het lijk vervolgens 2 uur om het bloed weer te verwijderen.

Nadat de groepen bij het kampvuur waren bijgekomen van de schrik en het adrenalinepeil een beetje was gezakt, is iedereen richting bed gedruppeld. Al snel sliep iedereen, behalve Helia, die niet kon slapen. Na een aantal opties na te zijn gelopen, is zij op het kleine kamertje gaan liggen en is Suzan onder haar (stapelbed ;-) gaan liggen.

Zaterdag

Op zaterdagochtend ging de wekker om half acht. De lieve prinsjes en prinsesjes waren nog ver in dromenland toen de koffie doordruppelde en de eitjes kookten. Na enige aansporing (KISS, wanna rock n roll all nite, volume 10) druppelden ook uiteindelijk de kindertjes richting ontbijttafel.

Een dertigtal eitjes later was iedereen op krachten gekomen en gingen de heren kijken of het kampvuur nog leefde en stonden de dames… u raadt het al…. op het voetbalveld.

Maar ja, wij moeten ons budget ook verantwoorden, dus was het toch tijd voor een activiteit. Eerst werd de groep in drieën gesplitst. De groepen verzonnen een naam voor hun team en er werden bijpassende shirts gekleurd. Zo waren er drie teams: de IJsjes, de Duccies en de Stuiterballen (gewoon doorlezen, wordt vanzelf duidelijk) die tegen elkaar gingen voetballen. Het derde team bedacht een Bonte Avond-stukje. Drie flinke clashes later, met bloedneuzen, schaafwonden en opengehaalde vingers en oren (het voetbalveld was van asfalt omringd door een vrij puntig hek, kortom, de ideale omgeving voor ons) als gevolg, was het tijd om te eten. Pannenkoeken! Hierover kan ik kort zijn: voorbakken is geen overbodige luxe.

Na een lange zit, ging het grut weer… voetballen. Ondertussen was ook een schommel ontdekt en hadden de heren een doos jelly beans uit de tas gehaald met smaken die varieerden tussen hondenkoekjes, kots, stinkdierengas en perzik. Mike bedacht dat het leuk was om zoveel mogelijk bonen op een middag te eten en stond rond half drie bijna kotsend in de vuurkuil. Helaas, hij hield het binnen ;-). Dus jongens, volgend jaar beter jullie best doen!

Daarna was het tijd voor deel twee van het kampkampf: rugbyen. Conclusie: rugby is een lastige sport, de IJsjes de ultieme winnaar en van het grut had het niet gehoeven. (We willen voetballen!!!)

De uren hier opvolgend werden ingevuld met het oefenen van optredens voor de Bonte Avond, kampvuur opstoken en uiteraard … voetballen.

Rond een uur of zes was de tafel gedekt en werd gedineerd met broodjes hamburger (met sla, ui, cheddar, bacon, saus en augurk) en friet, aangevuld met komkommer en tomaat. Vooral de komkommer zorgt op zo een moment voor nieuwe energie!

Daarna iets waar iedereen al uren naar uitkeek: de Bonte Avond. De eerste bonte avond, drie jaar geleden, duurde bij elkaar 20 minuten. Vorig jaar zijn we net geen uur bezig geweest. Dit jaar duurde het programma ruim anderhalf uur! Ook de optredens zelf zijn gegroeid. Van een quiz (freeze on), een wedstrijdje colasproeien (en dank u heren, volgende keer is de dweil voor u), fluiten, zingen, dansjes tot en met een heuse striptease, alles kwam voorbij. Zie vooral Facebook voor foto’s en films. Het was zo geslaagd dat de pauze op verzoek van de groep werd ingekort tot anderhalve minuut.

Daarna kampvuur met moppen (waarom heet een ei een ei? Omdat je aan de buitenkant niet kunt zien of het een hij of een zij is / waarom kun je maandag niet op de fiets naar school? Omdat het weekend erop zit). De humor van Maarten was het leukst, maar lijkt teveel op die van Gerard Cox om hier te benoemen ;-). Ondertussen hadden de dames zich teruggetrokken in hun slaapzaal waar de gruwelijkste verhalen werden verteld. Rond 0.00 ging het licht uit en een half uur later schrok iedereen wakker van… Helia! Uiteindelijk lag zij ook deze nacht in de kleine kamer.

Tussendoor hebben de groepen nog een zak toverbonen (skittles) voor elkaar verstopt. Geen spooktocht, maar veel realistischer: de boswachter kan je pakken. Positieve noot: Bram en Maarten deden weer mee!!!

-Roel plaatste hierop de opmerking: er ligt nu een doorzichtige zak met gekleurde snoepjes in het bos met daarop ‘stuiterballen’… zou deze er morgen nog liggen???-

Want dit was de bedoeling: de groepen moesten deze de volgende ochtend gaan zoeken!

Zondag

Maar eerst was het tijd voor het ontbijt: eieren met spek. Naast het eten en het zoeken was het een echte kampzondag: opruimen… uitkijken naar het moment waarnaar je niet uit wilt kijken: het vertrek. Beetje voetballen, beetje vuur maken en vooral heel erg moe zijn.

Oké, nog een anekdote: tijdens de heidewandeling waren we aan het rusten op een heuvel waar een aantal mountainbikers kwam aangereden.

Maarten: Hoooi!

Fietsers: Hoi

Maarten: hebben jullie toverdrank?

Fietsers: ?? –wegwezen-

Om 14.00 was het bijna zo ver, bijna moeten we weer een jaar wachten. Gelukkig hebben we nog een u… Dirk? Wat doe jij hier? ‘eh.. ben wat vroeg…’ Dag Dirk! Tot over een uurtje! Maar goed, je kunt niet iedereen buiten de deur houden dus uiteindelijk was het toch echt tijd voor vertrek… snif.

Terugkijkend heeft DUC een fantastisch kamp achter de rug! Wij hopen dat jullie het net zo geweldig vonden als wij en we zien jullie volgend jaar – alsjeblieft- graag weer terug!!!

Stuiterbal

Suzan luistert naar foute muziek. Ergens heeft iemand in zijn hoofd gehaald een nummer te componeren dat luistert naar de naam ‘stuiterbal’ (tis niet normaal-de hele zaal-complete hal-stuiterbal-poing poing poing poing etc. etc., 6 minuten lang).

Met Parel, Elisa en Mike hebben we een poging gedaan het wereldrecord stuiterbal te verbeteren. We zijn gestokt op een half uur. Zelfs hierna had Parel nog energie!

Wist u dat:

  • Wij waren dit jaar met 14 kinderen! Net zoveel als vorig jaar;
  • Jade, zusje van Parel, wilde ook blijven;
  • Mike is slim;
  • Helia is briljant;
  • Helia dit zelf ook vindt;
  • Niet iedereen het met Helia eens is;
  • Saar is blond; -Oh jaaah-;
  • Kaatje weet nu dat Star Wars vertaald moet worden als ‘sterrenoorlog’;
  • Jelly beans die worden uitgedeeld smaken naar kots;
  • Kinderen leren geen alsjeblieft of dankjewel meer te zeggen;
  • Wij hebben ze het geleerd;
  • Volgend jaar willen we ze weer in die staat terug, dus ouders: houd het bij!
  • Kinderen kunnen niet meer afwassen;
  • Althans, de oudere dames doen een uur over twee messen;
  • Elisa heeft een shirt van de Rolling Stones, maar kent de muziek niet;
  • Naarmate het weekend vordert, trekken Parel en Inger vaker hun been terug;
  • Bram en Maarten volgend jaar de spooktocht uitlopen;
  • Livia kan goed vuur maken;
  • Maar heeft ook haar elleboog open gehaald;
  • Mike zijn stem kwijt was;
  • Deze thuis onder zijn kussen was blijven liggen;
  • Jarko zijn slaapzak was vergeten;
  • Dit vooral tussen 5 en 7 uur ’s ochtends erg koud is;
  • Inger er heel vies uitzag op zondag;
  • Dit precies was wat DUC voor ogen had;
  • Suzan graag cowboy’tje speelt;
  • Parel op zondagavond toch echt was uitgestuiterd;
  • De ouders van Bram en Marlies niet zonder hun kinderen kunnen;
  • Livia geen rundvlees of varkensvlees eet;
  • Dit een aanslag is op ons dieet;
  • Ook dit uiteindelijk goed is gekomen;
  • Job een verdienstelijk doelman is geworden;
  • Ook hij het geweldig naar zijn zin heeft gehad;
  • Zelfs Marlies een bal de juiste richting in kan schoppen;
  • Bram geen last van heimwee heeft gehad;
  • De dames wild werden van de blote buik van Jarko;
  • Roel, ondanks zijn tegenstrijdige signalen richting de buitenwereld, de kinderen op dit moment, op zijn vakantie in de USA, enorm mist;
  • De muzieksmaak van Jochem wordt geparodieerd en niet door iedereen wordt omarmd;
  • Jochem hier maling aan heeft;
  • Jochem in Jarko gelukkig een partner in crime heeft;
  • Claire is uitgegroeid tot een steunpilaar in de verdediging;
  • Claire ook tactisch de sterkste is;
  • Claire eigenlijk net zo briljant is als haar zusje;
  • Claire dit niet van de daken brult;
  • DUC dit erg waardeert;
  • Maarten op zondagavond weer terug naar Vierhouten wilde;
  • DUC ook!
  • Marit de spooktocht niet heeft meegemaakt;
  • Zij pas op zaterdagochtend aankwam;
  • Dit natuurlijk eigenlijk niet kan;
  • Marit beterschap heeft beloofd;
  • Gisteren de Clubkampioenschappen werden gezwommen;
  • Iedereen de groeten van Roel krijgt, maar vooral de kinderen die mee waren op kamp;
  • Iedereen Kamp mist;
  • Kamp Vivian heeft gemist;
  • Niet normaal;
  • De hele zaal;
  • Complete hal;
  • Stuiterbal!

Op naar kamp 2016!!!!!

In het bos waren Suzan (L) en Roel (R) aan het wachten op een groepje.